Koń Domowy
czerwiec 25, 2007
Koń domowy (Equus caballus L.) – ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych. Koń został udomowiony w Mezopotamii i Chinach ok. 8-6 tys. lat temu. Przodkiem konia domowego były prawdopodobnie koń Przewalskiego i tarpan oraz wymarłe azjatyckie konie tundrowe i leśne. Ważna jest informacja, iż koń Przewalskiego wcale jeszcze nie wyginął, a tarpan odnajduje zamienną odmianę w koniku polskim. Takie same z wyglądu, stają się nowocześniejszymi potomkami wymarłych tarpanów.W styczniu 2007 zespół naukowców z Massachusetts Institute of Technology i Uniwersytetu Harvarda poinformował, że stworzył wstępną mapę genomu konia. Wysokość konia mierzy się w kłębie specjalną laską zoometryczną. Niegdyś najpopularniejsze zwierzę pociągowe, następnie wyparte przez maszyny (zob. traktor). Dziś używany w celach rekreacyjnych, pociągowo jedynie w biedniejszych gospodarstwach. Wyhodowano wiele ras koni. Najpopularniejsze to:
czystej krwi arabskiej – jego krzyżówki dały początek wielu innym rasom
pełnej krwi angielskiej – konie wyścigowe
Polskie rasy koni:
rasa wielkopolska
rasa huculska
rasa śląska
rasa małopolska
Konik polski
Nazwy koni w zależności od wieku:
sysak – młody koń do około 6 miesiąca życia, odżywia się głównie mlekiem matki.
odsadek – młody koń odłączony od klaczy matki
źrebię – młody koń poniżej 1 roku.
klaczka – samica konia w wieku 1-3 lat.
ogierek – samiec konia w wieku 1-3 lat.
klacz, kobyła – samica konia powyżej trzeciego roku życia.
ogier – samiec konia powyżej trzeciego roku życia, zazwyczaj hodowany dla rozrodu.
Inne nazwy:
wałach – wykastrowany samiec.
wnęter – samiec konia z wadą rozwojową, polegającą na niewłaściwym umieszczeniu jąder (poza moszną – zob. wnętrostwo).
